İçimden ve sokaklardan 7-Ters yola saptım.Sürekli zihnimi başka düşüncelere daldırıp,bacaklarımın beni götüreceği doğrultuyu  ezberlemesine güvendiğim değişmez yolumu bıraktım.Ev,me kıvrılan arayı geçmş olmalıyım ki,bambaşka yeni binaların arasına dalınca tanımadığım bir yerde hafifçe paniklerimi yatıştırmayı başarıp deniz tarafını sordum birine.Aralara dala çıka tanıdığım dükkanların önüne düştü yolum.Yön duygusu niye şaşırır yolunu.Beynimizin yerleştirdiği ezberler ne oluyor da bizi tanımadığımız noktalara savuruyor.Hiç bilmediğimiz ideallerin peşine takılıp,hiç bilmediğimiz  yol ayrımlarına ,açmazlarına geldiğimizde kendimizde anlamadığımız bu mu?Somutla soyutun farkı bu yoksa?Evimi görünce ferahlayarak anahtarlarıma sarılıyorum.Cevizin altında bir tur atıyorum.Her turda üç dört ceviz veriyor bana ağaç.Bazen tam önüme düşüverince hediye geldi sevinciyle çocukça bakıyorum yukarı.Aynı ceviz hızla başıma düşse acıtır mı?Yapmaz bunu bana.Benim kocam yapmaz diyenlere benzedim işte.Oysa,herkes,her şeyi yapar.Çok acımasız olunca kabullenmeyiz bu gerçeği işte.