İçimdekilerle sokaklarda 8-Unut o kızı.Gecenin bir yarısında karnım aç diye gezen kızı.Hem görmedin,tanık olmadın,belki anlatan çocuklar uydurmuştur.Sen nasıl düzelteceksin bunu.Unutacaksın,çare yok.Kocaman bir çıt sesi.Ceviz düştü.Koş,sen kap ,komşular yetişmeden.Yaşamında zevk alacağın bir şey yoksa,yaşamın değer olduğunu da unutuyorsun.Görev olarak yaşamak başka,severek yaşamak başka.Cevizin çıt sesi,sessiz evime girmeden duyduğum son ses.Eve girince ses bulayım  diye mi istemiştim evliliği.Biraz.Belki de nasılsın diye soran biri olsun diye.Ben koyulayım anlatmaya,biri dinlesin,dinlesin,çok yorulmuşsun desin.Sımsıkı sarılsın ama öyle yarım yamalak değil,insan sıcaklığını hissettirecek kadar.Oysa herkes kendine sarılmanın peşindeymiş.Yaşamı bu denli farkede ede depresyonla karşılaştım.Uzunca süre acıya 5 dakika yeter derken,bir iki günlüğüne daldığım umutsuzluk sürekli olunca,yemek yiyerek yaşama tutunmaya çalışırken,bir de kilo verince,kendime ağır gelmeye başladım.Yerin altımdan kayacağı noktaya gelince ,kardeşimi aradım.Bu hallere mi düşecektim ağlamasıyla kendimi anlatmaya çalıştım.Geldi,gitti,ilaç alıp almama konusunda çekişe çekişe sonunda karar verdim.1eylül 2014 te ilk ilacımı içtim.Çarşaf gibi prospektüsü bir yana ,nereden geldim buraya nasıl savruldum demeyi bıraktım.Geçmişe dalmak,geçip gitmiş ne varsa,ne kadar asılsız,tüketici.