İçimdekilerle sokaklarda 12-Demiryolunu kenarında ağaçlar vardı,böğürtlenlerin başladığı noktaya gelince onlarla yarışırdı.Böğürtlen yapraklarına içinizden geçenlere yapışır,yapışanlar birikir,yanıt beklemeye heveslenrirdi.Çöreklenen birikintilerden anlaşıldığınızı çıkarırdınız.Dostlarla yanyana yürüdüğüne inana inana böğürtlen duvarının kenarından ayrılmaz,meyvesini koparırken teşekkür ederdi Özledi böğürtlenleri.Hiç gidemeyecek zannederdiniz onları.Sağlam biribirine sarılmış gövdelerini ayırmaya kıyamaz ayrılmazlardı topraklarından.İçten içe ,onların bahaneleri de bu derdi kadın.Bir gün köklerin.sen niye gidemedin.Güvensizlikten diyemezdi.Her şeyin üstüne yıkılıp,sinsice hakaret edile edile yaşadığı yılların yüreğinde oyup bıraktığı ,kendini düşürdüğü ,çıkışının merdivensizliğini kabullenip sıkıştığı paspas yıllarını unutamadığını kimselere anlatamazdı.Uzun romanları bir iki cümleye sığdıramazsınız.Karşınızdakilerin kendi dünyalarınca yorumlayacakları da katılınca içine,adınız,inatçı olurdu.Hiç izin vermedi buna.