2018'in babalar günü.Babacığım aklıma geldi elbet.Memleketi kurtarmaya çalıştığımızı sandığımız yıllardı.Evlenmiştim,onlara hiç sormadan,haber vermeden.Bir yıl sonra ilk kez geldiler evime.Samsun'dan İzmit'e.O gece geç vakit geldim eve..Çalışıyoruz ya.Baba anneye vakit ayrılır mı?Hamileyim hem de.Gördü ,baktı.Bu gidişin sonu iyi değil kızım.Ortadan gidin,başınıza çok şey gelir.Giderken sarıldı,son görüşümmüşSonradan anladım,başımıza gelenlerden sonra,insan ne kadar acımasızmış ve biz ne için çalışmışız.1980'de paramparça olduktan sonra.

Yalnızlığın bütün okullarını bitirmiş birinden önerilere başlıyorum..Yazın,kenarda kıyıda  bir çay bahçesine gitmek,ıssızlığı sevmek,rahatça oturmak için.(Bu bahçelerin bir kısmında hele de sahile yakınlarında az çok kadın ayarlaması yapılır.Yanınıza mutlaka,Cumhuriyet,Yurt,Bir Gün gibi bir gazete alın.Kitap alsanız da iyi olur.Yalnızsınız ya;toplumun boynunuza astığı tabelada,erkek aramaktadır ,yazar.Çayınızı söyleyin.Gözler açık ya da kaçamak size dönecektir.Önce manzaraya bakın.Sinirlenmeyin,size yazık.Özellikle Cumhuriyet gazetesinin adı görünecek şekilde,gazetenin arka sayfasını okumaya başlayın.Elinize bir kalem de alırsanız,güvenlik tamamdır.Yeterince görüldüğünden emin olunca,diğer sayfaları okumaya,gökyüzüne bakmaya başlayabilirsiniz.Size odaklanmış bakışların,başka yönlere çevrildiğini göreceksiniz.Ulan bundan ekmek çıkmaz bakışlarıdır bunlar.Keyfinizi sürün.

Bayrammış............
Alışılmış,ezberlenmiş neşelenmelere çoktan sırtınızı dönmüşsünüzdür ama komşularınızın kapıları çalındıkça,bir gariplik çöker içinize.Hava da ağır mı ağır üstelik.Boşalsa ,bir ağlasa,kurtulacak.Beni de kurtaracak,bilmiyor.Birlikte nefesimizi sıktıkça sıkıyor.Alışılmış bir iki telefon geliyor,bayık yanıtlar veriyorum çaresiz.Bir yandan da kıskanmıyor değilim.İçinde bu kadar kolay bayram yapmayı,samimi olanları az ama inanmayı,yaşadıklarını yeterli bulmayı,bir şeycikler üretmeden böbürlenmeyi,baklava alıp gülüşmeyi,altı boş bir geleceğe güvenmeyi,olanları kabullenmeyi,şansa bırakmaları,kadere bağlamaları...İlkokulu bitirip kuytu bir köşede yaşamayı bile kıskandığım oluyor.