İçimdekilerle sokaklarda 24-Evle sokak karıştı artık.Sokaktaymışız gibi evdeyiz bazen.Bir gün önce alışverişte yine  ihtiyaçtan fazlasını almıştım.Oysa bir haftalık yemeği kararlaştırır ona göre plan yaparım.Bu kadar planlı olmaktan kurtulmaya çalışsam da başaramıyorum.Uzun yıllar yatılı,parasız yatılı okumanın verdiği disiplinim hiç gevşemiyor.Biraz kendimi bırakabilsem ne olursa olsuna.Bir kez kazanılınca bırakılmıyormuş.Şimdi yararını görmüyor değilim.Çocukluğumda ve daha sonra öğrendiğim aşırı dürüstlüğü de bırakmak istedim ama başaramadım.Kötü insan olmayı deneyeyim dedim bir kez.Bir kerecik kötülük yapayım.Arkadaşlarla buluştuk,fikrimi açtım çok güldüler,olsun.Şimdi siz çantalarınızı bırakıp öbür odaya gideceksiniz ben de sizin çantalarınızdan 10 lira alacağım.Siz fark etmeyeceksiniz.Ama üzülmeyin ha  ertesi gün vereceğim dedim.İyice güldüler.Sakın üzülmeyin deyip duruyorum bir yandan da.Hadi tamam dediler öbür odaya gittiler.Ben çekinerek çantalarından 10ar lira aldım.Gülerek geldiler.Sarıldılar bana.Gittiler.Ben yaptığımdan bütün gece utandım,uyuyamadım.Ertesi sabah erkenden kapılarını çalıp paralarını verdim.Kusura bakmayın biliyordunuz bak diye diye.Çok eğlendiler.Anladım ki ben bu işi yapamayacağım.Annem rahmetli,sen adam olmazsın derdi.Dürüstlüğümden dolayı.Annem ve babamın yaşamsal mantığı tamamen farklıydı.Turgut Özal'la,Bülent Ecevitin evlendiğini düşünün böyle olurdu herhalde.Ben babama benzemişim.Yeni elbisemizi giyip çıkmamızı bile istemezdi,alan var alamayan var üzülürler derdi.

 İçimdekilerle sokaklarda 23-Sokak kısıtlamaları ,pandemi dönemi,aynı zamanda arkadaşlıkları sınama zamanı gibi.Sizi kendi için mi yoksa sizin için mi arıyorlardı anlıyorsunuz.Neyse ki bunu öğreneli yıllar olmuştu.Para için her şeyin parçalandığı bu günlerde aranmak için,dostunuzun olması için ki ben dostluğa inanmam,iki üç eviniz,bir o kadar yazlığınız,arabanız,bankada yüklü bir hesabınız olmalı.Kimsesizliğinizi muhtaç olduğunuzda anlarsınız.Çok sevildiğini zannedenlere acıyarak bakarım.Akrabalık ilişkilerini övenlere de.Henüz öğrenmemiş derim içimden.Sorularına da pek yanıt vermem.Sokaklarda gezerken  yıkılan evler gördüm.Yenisini inşa etmek için.Biraz izledim.Betonlar parça parça dökülürken,anılar ağlıyor gibi geldi bana.Duvarlar roman yazabilseydi..Bu evin giriş katının balkonunda tekerlekli sandalyede bir adam vardı.Selamlaşır,her geçtiğimde konuşurduk.Deniz kenarından atlamış ve kayalıklara çarpmış,belinde olan hasarla,yürüyemez hale gelmiş.Bir gün evin önünde ayakkabılar gördüm,bir kaç kişi girip çıkıyordu,içeri girdim,adam ölmüş.Cenazesine katıldım,kalabalık olsun diye.Kız kardeşi bana sarıldı,sizi çok seviyordu,konuşuyordunuz onunla dedi.Bu gün kar başladı.İnsan atmosferi sorguluyor ona teşekkür ediyor.

 İçimdekilerle sokaklarda 22-Bu gün pazara uğruyorum.Meyva ve sebzelerin rengarenk hallerini seviyorum.Her zamanki dostlarım,maydonoz ve roka alıp çıkıyorum.Nasılsa ağır değiller,ara sokaklara dalıyorum.Şimdi müşteri arayan satılık tabelasi ile bir daha görüşmemek üzere gideceğini seslendirmeyen hüzünlü,  gizemli cafenin önündeyim.En iyi dondurmaları yediğimiz,en dolu sohbetleri yaptığımız mekana dostça selamla veda ediyorum.Kapanan dükkanlar,zaman geçirdiğimiz kafelerle yarışırcasına bekleşiyor.Sonunda sokak köpeğime uğruyorum.Gözlerini aralıyor sesimi duyunca.Hadi patiş ver deyince kocaman patisini elime veriyor.Oğluşum diye seviyorum onu.Gözlerini gözlerime dikiyor,bu bakışlar köpeklerde bir de eşeklerde dopdoludur.İkisi de kulluktan yorgun.İçime işliyor.Eşek görmeyeli yıllar oldu.Ama sokak köpeğime uğramadan geçemiyorum.Bir de kesilen ağaçlar.Gövdelerine dokunuyorum.Bir yerlerinden yapraklar çıkarıyorlar.Yürürken gözlerim yolla duvar arasında betonlara inat çıkmış otlar arıyor.Fotoğraflarını çekiyorum.Direnişçi çiçekler diyorum onlara.Doğayı betona bulayanlara direniyorlar.

 İçimdekilerle sokaklarda 21-Sokaklara hasret günlerinden birindeyiz.Pazar.Kısıtlama günü.Yağmur yağıyor,insanlar seviniyor.Yağmur bu sevince gülüyor,küskünlükle.Ormanlar,doğa yağmalanırken yoksunuz,ama şimdi seviniyorsunuz diyor, sessizce dökülüyor gökyüzünden.Yapraklarını döken ağaçlar hışırtılarla yağmur damlalarını yutuyor.Kedim Yosun,yok bugün.Nereye saklandı,nerede daha sevdiği yiyeceği buldu bilmiyorum.Camı açtığımda patilerini uzatıyordu,içeri girmek için.Kucağıma alıp önce evi dolaştırıyordum.Sonra sevinçle kaloriferin üstüne yatıyordu.Beni buradan alma yalvarışlarıyla gözleri aralık,uyurmuş gibi yapıyordu.Şartlarım biraz daha uygun olduğunda seni alacağım söz diyorum her seferinde.Pencere ile demiri arasına ona karyola yaptım ama ille de eve sevdalı.Bir de kucağıma atlamaya.Ensesini ,gıdığını başını okşayınca dünya onun oluyor.Esnek vücutları buralara yetişemiyor galiba ya da bu noktalar onların sevgi alanları.Yapraklar sarı,kırmızı,alacalı.İnsanın içinden  resim yapmak geliyor,ama fotoğraf gibi değil.Ağaçlardan özür dilemenin,onlar çıkarlara kurban giderken bir şeycikler yapamamanın resmi yapılmalı.Yapraklar siyah olabilir,yüreğinizden akan acizliklerle alacalı olabilir,yapraklar paralara çarparak yaralanabilir..Resim ,yüreğinizden,aklınızdan vicdanınızdan çıkanlar olmalı,karşına koyup aynısını yapmak yerine fotoğraf çekin daha iyi.Ne zamandır çalışamıyorum,boyalarım bana bakıp duruyor.Bakalım belki....