İçimdekilerle sokaklarda 21-Sokaklara hasret günlerinden birindeyiz.Pazar.Kısıtlama günü.Yağmur yağıyor,insanlar seviniyor.Yağmur bu sevince gülüyor,küskünlükle.Ormanlar,doğa yağmalanırken yoksunuz,ama şimdi seviniyorsunuz diyor, sessizce dökülüyor gökyüzünden.Yapraklarını döken ağaçlar hışırtılarla yağmur damlalarını yutuyor.Kedim Yosun,yok bugün.Nereye saklandı,nerede daha sevdiği yiyeceği buldu bilmiyorum.Camı açtığımda patilerini uzatıyordu,içeri girmek için.Kucağıma alıp önce evi dolaştırıyordum.Sonra sevinçle kaloriferin üstüne yatıyordu.Beni buradan alma yalvarışlarıyla gözleri aralık,uyurmuş gibi yapıyordu.Şartlarım biraz daha uygun olduğunda seni alacağım söz diyorum her seferinde.Pencere ile demiri arasına ona karyola yaptım ama ille de eve sevdalı.Bir de kucağıma atlamaya.Ensesini ,gıdığını başını okşayınca dünya onun oluyor.Esnek vücutları buralara yetişemiyor galiba ya da bu noktalar onların sevgi alanları.Yapraklar sarı,kırmızı,alacalı.İnsanın içinden  resim yapmak geliyor,ama fotoğraf gibi değil.Ağaçlardan özür dilemenin,onlar çıkarlara kurban giderken bir şeycikler yapamamanın resmi yapılmalı.Yapraklar siyah olabilir,yüreğinizden akan acizliklerle alacalı olabilir,yapraklar paralara çarparak yaralanabilir..Resim ,yüreğinizden,aklınızdan vicdanınızdan çıkanlar olmalı,karşına koyup aynısını yapmak yerine fotoğraf çekin daha iyi.Ne zamandır çalışamıyorum,boyalarım bana bakıp duruyor.Bakalım belki....