İçimdekilerle sokaklarda 24-Evle sokak karıştı artık.Sokaktaymışız gibi evdeyiz bazen.Bir gün önce alışverişte yine  ihtiyaçtan fazlasını almıştım.Oysa bir haftalık yemeği kararlaştırır ona göre plan yaparım.Bu kadar planlı olmaktan kurtulmaya çalışsam da başaramıyorum.Uzun yıllar yatılı,parasız yatılı okumanın verdiği disiplinim hiç gevşemiyor.Biraz kendimi bırakabilsem ne olursa olsuna.Bir kez kazanılınca bırakılmıyormuş.Şimdi yararını görmüyor değilim.Çocukluğumda ve daha sonra öğrendiğim aşırı dürüstlüğü de bırakmak istedim ama başaramadım.Kötü insan olmayı deneyeyim dedim bir kez.Bir kerecik kötülük yapayım.Arkadaşlarla buluştuk,fikrimi açtım çok güldüler,olsun.Şimdi siz çantalarınızı bırakıp öbür odaya gideceksiniz ben de sizin çantalarınızdan 10 lira alacağım.Siz fark etmeyeceksiniz.Ama üzülmeyin ha  ertesi gün vereceğim dedim.İyice güldüler.Sakın üzülmeyin deyip duruyorum bir yandan da.Hadi tamam dediler öbür odaya gittiler.Ben çekinerek çantalarından 10ar lira aldım.Gülerek geldiler.Sarıldılar bana.Gittiler.Ben yaptığımdan bütün gece utandım,uyuyamadım.Ertesi sabah erkenden kapılarını çalıp paralarını verdim.Kusura bakmayın biliyordunuz bak diye diye.Çok eğlendiler.Anladım ki ben bu işi yapamayacağım.Annem rahmetli,sen adam olmazsın derdi.Dürüstlüğümden dolayı.Annem ve babamın yaşamsal mantığı tamamen farklıydı.Turgut Özal'la,Bülent Ecevitin evlendiğini düşünün böyle olurdu herhalde.Ben babama benzemişim.Yeni elbisemizi giyip çıkmamızı bile istemezdi,alan var alamayan var üzülürler derdi.