Ölü doğum

    Siyah kedim,gözlerimin önünde,ona yaptığım kartondan karyolanın içinde doğum yaptı.Gözlerim faltaşı gibi açıldı.Kediler böyle ortada doğum yapmaz.Bana çok güvendi besbelli.Onlardan saydı yani. Eee haklı da.Sonra dokundu.Yaladı.Küçük simsiyah yavru,ölüydü.Kanlarını temizledi,fazlalıkları yedi.Yine yaladı.Üstüne yattı,sıcak tutsun diye.Ben mi,ne yaptım.Ağladım.Birçok şey hatırlayıp,içimi çekinceye kadar ağladım.Sonra patisiyle dokundu tekrar..Anladı sanırım.Gözlerinden yaşa mı geldi bana mı öyle geldi.Üzgün ve umutsuz bakakaldı.Fırlayıp ona süt aldım.Su koydum.Küçük et parçası koydum.Sütten başka hiçbirine dokunmadı.Lohusa ya,süt içiyor.Başını okşadım,başı önde duruyor.Başın sağ olsun dedim.Baktı,baktı.Tekrar yavrusunun üstüne yattı.Ayrılmıyor yanından.Konuşuyorum,yüzüme bakıyor,umutsuz,hüzünlü gözlerle.Altına yeni yastık koyacağım,yavrusunu gömeceğim,ne zaman ayrılırsa.Tam da seçimden bir gün önce.Tam da;Ölümle yüzleşmek-güneşe bakmak adlı kitabı okuyordum.İrvin Yalom'dan.Haydi Karamuk,bırak da yavrunu gömeyim.

Şimdi gerçekler

Onca gerçek varken bunu mu buldun dedim kendime.Ama gündelik yaşam gerçekleri,görünür olmasalar da canımızı sıkarlar.Üstelik anlatamayız da kimseye.İçten içe birilerinin anlamasını da istemişim meğer.Ev araçlarının,özellikle elektrikli araçların üstünüze üstünüze gelip ,arıza yaparak kendilerini hatırlatmalarından söz ediyorum.Servis beklemelerden,geçen zamanda ne yapacağınızı bilememekten,sağlam olsun diye en iyisini alıp,yine de sorun yaratmalarından söz ediyorum.Onları,korkarak en nazik biçimde kullanmaktan,açıp kapatmaktan.Yeter ki bozulmayın diye diye.Beklediğim servis beni şaşırtarak en erken saatte geldi bugün.Bir sevinç bir sevinç.Seçim sonuçları kaygılarımdan bile sıyrıldım biraz.Kişisel yaşam rahatlığımız ne önemli.

Seçimler

                    2014 yerel seçimler öncesi...Çoğu, hak etmediği sonucu bekliyor.Hem de heyecanla.
Penceremden bir dalı görünen leylak,çiçeklenmiş.Ekeli 4 yıl oldu.Önce kalıcı olup olmamaya karar veremedi.Toprağın sarısını mı,yandaki paslı demir teli mi,güneşe hasret konumunu mu sevmedi,bilmem.Belki hepsi.Bilinmez nedenleri kendine saklayıp kalmaya karar verdiği yıl,iki dal çıkardı.Çiçekleri için yalvarılarımı yalnızca dinledi.Bu ilkbahar,her dalının ucunda salkımlarını çiçekle donatıp merhaba diyebildi sonunda.Hoş geldin mor umut...

Sokaklarda

 Bugün insana küstüğüm günlerden.Yan yollara sapıp,dut ağacına uğramak istedim.Yerinde yok.Yan evin inşaatına kurban gitmiş.Köklerini de çıkarmışlar üstelik,yeniden denemesin gelmeyi diye.Her yaz,yanından geçerken dutlarını sunardı tanıdık tanımadık.Kimlik sormadan.Bir dostu kaybetmenin hüznüyle kedileri selamlayarak ilerledim.Çoğu yanıtladı hüznümü.Ben de ense okşadım bol bol.Doğa olmasa ne yapardık?