Ölü doğum

    Siyah kedim,gözlerimin önünde,ona yaptığım kartondan karyolanın içinde doğum yaptı.Gözlerim faltaşı gibi açıldı.Kediler böyle ortada doğum yapmaz.Bana çok güvendi besbelli.Onlardan saydı yani. Eee haklı da.Sonra dokundu.Yaladı.Küçük simsiyah yavru,ölüydü.Kanlarını temizledi,fazlalıkları yedi.Yine yaladı.Üstüne yattı,sıcak tutsun diye.Ben mi,ne yaptım.Ağladım.Birçok şey hatırlayıp,içimi çekinceye kadar ağladım.Sonra patisiyle dokundu tekrar..Anladı sanırım.Gözlerinden yaşa mı geldi bana mı öyle geldi.Üzgün ve umutsuz bakakaldı.Fırlayıp ona süt aldım.Su koydum.Küçük et parçası koydum.Sütten başka hiçbirine dokunmadı.Lohusa ya,süt içiyor.Başını okşadım,başı önde duruyor.Başın sağ olsun dedim.Baktı,baktı.Tekrar yavrusunun üstüne yattı.Ayrılmıyor yanından.Konuşuyorum,yüzüme bakıyor,umutsuz,hüzünlü gözlerle.Altına yeni yastık koyacağım,yavrusunu gömeceğim,ne zaman ayrılırsa.Tam da seçimden bir gün önce.Tam da;Ölümle yüzleşmek-güneşe bakmak adlı kitabı okuyordum.İrvin Yalom'dan.Haydi Karamuk,bırak da yavrunu gömeyim.