2-ÜZÜLMEK.
Size olana,uğradığınız haksızlıklara,üzülmek ilk yaptığımız.Ancak sonradan anlıyor ki insan,üzülünce yalnız kendimize yapıyoruz.Kendimizi hırpalıyoruz.Karşı tarafın umurunda bile değil.Hatta zevk bile alıyor üzdüğü için.Ne kadar yapabiliyorsanız ,yapın,üzülmeyi kısa tutun.Çözümü düşünün ama bazı şeyler çözülmez,kahrolmayı bırakın çünkü sonucu değiştirmiyor.Kahroldukça,KENDİNİZE zarar veriyorsunuz.Başınızı okşamayı unutmayın.

Dersler ......Yaşadıkça,unutmuş gibi yapmaktan yolunca,yükleriniz ağırlaştıkça,taşıyamaz oldukça,taşmaya başlarsınız.Sonuçlar çıkarmaya,bundan böyle kendinizi değiştirmek için söz vermeye başlarsınız.Değiştirecekleriniz ne çok birikmiştir,şaşarınız.Bunları nasıl yaşadım ben,nasıl izin verdim pişmanlığı da yetmez.Kendime verdiğim sözleri yazmak istiyorum.
1-Bundan böyle korku,kaygı,endişe yok.Bunlar olmadan yaşansa ne güzel.Nasıl olduğu yere çakıyor  insanı bu üçü.Bu günün dünyasında,korkmak, olduğum durumdan zarar görürsem,şu an bulunduğum koşulların gerisine düşersem nasıl toparlanırım kanısıyla çok ilişkili.Hele de koşullarınız yetersizse.Ekonomik koşulların yaşamsal etkisi var cesur olmada.Yine de yapabileceğinizin en cesurunu deneyin derim.Deneyelim......

İnsan,kendi çocukluğunu onarmak istiyormuş çocuğuyla.Kavgalar arasında arka plana itilmişliğini,özensizlikten çocukça yalnızlığını tedavi etmek.İdealleştiriyormuş çocuğuna vermek istediklerini onu çok mutlu etmeye çalışarak.Çocuğunu daha kötü yoksunluklara sokunca evliliği,kendine kahrediyormuş en çok.Değersizliğini katmerleştiriyormuş.Kendi çocuğu da ,çocukluğu gibi harcandı işte.Üstünden yıllara geçse de artık geri dönülemeyecek olsa da gördüğü her aile manzarası kanatıyormuş yarasını...

Yalnızlık.......
Yalnızlık,kokar.Kokusuzluğun kokusu.Hüzünle sarmalanmış güceniklik,beklemelerden bükülmüş boyun,açılmayacak kapılarda gözler,bulutlara kaçama hevesleri....Aynı dili konuşup anlaşmaktan,anlamaktan uzaklık yalnızlığı bu.Kendi yurdunda sürgün olma yalnızlığı.Sokak kedileri,köpekleriyle dostluk..O da sorumluluk yok ya...Görmezsin istemezsen,uğramazsın sokaklarına..İnsanın iki yüzlü hayvan sevgisi..

Eylül,yazı ezip geçti.Aşırı sıcağın ardından sıcaklık ve karanlık hava kış koşullarına hızlıca girdi.Eskiden olsa ne olacak canım derdik.Şimdi kara kara ya kaloriferler yanarsa telaşına düştük,fiyatı artırılan doğal gaz düşündürüyor.Düşünmekle ne olur,hiç bir şey.

Kar yağmaya çalışıyor.Niyetleniyor,betonu görüyor,suya dönüşüp vazgeçiyor.Karasızlık ne zor.İçinizden yazmak geliyor ama dandik dünyaya uyum sağlamayı kendinize kabul ettiremiyorsunuz.Arkadaş önerilerine uyup oyunlar oynamayı da arkadaş aramayı da zaman öldürmekle eşleştirince kendi dünyanız kalıyor elinizde.Anlaşılmayacağınızı bile bile aforizmalara sığınıyorsunuz.Yürümek benim için oyun.Sokak hayvanları canlı oyuncaklarım.Bir mağazanın önünde Paspas,diğerinde Garip adlarını verdiğim sokak köpekleri.Her gün başlarını okşuyorum.Yeni yavrulamış kedi,annecik,sesimi duyunca yuvasında çıkıp,yavrularını gösteriyor.İnsana güvenimi yitireli çok oldu.İnsanın doğası güvenilmez.Ama koşullar önu daha tehlikeli yapıyor.Alacağı yoksa,kimse yok.En azından kişisel olarak güvendesiniz.....