İnsan,kendi çocukluğunu onarmak istiyormuş çocuğuyla.Kavgalar arasında arka plana itilmişliğini,özensizlikten çocukça yalnızlığını tedavi etmek.İdealleştiriyormuş çocuğuna vermek istediklerini onu çok mutlu etmeye çalışarak.Çocuğunu daha kötü yoksunluklara sokunca evliliği,kendine kahrediyormuş en çok.Değersizliğini katmerleştiriyormuş.Kendi çocuğu da ,çocukluğu gibi harcandı işte.Üstünden yıllara geçse de artık geri dönülemeyecek olsa da gördüğü her aile manzarası kanatıyormuş yarasını...