Yağmurda yürüyün,çekinmeyin,erimiyor insan.Sokaktaki dost bildiğiniz köpeklerin,kedilerin başlarını okşayın,yolunuzu onların olduğu yerlerden geçirin.Zaten sizi bekler oluyorlar.Ense okşatmak için başlarını uzatıyorlar,ah sevgi ihtiyacı...Bütün suçların ardında yatan.Kendinize çiçek alın sonra,biber domates fidesi alın,sokuşturun toprağa.Sıkıca sarılacaklardır kökleriyle.İlk biber ve domatesleri gördüğünüzde teşekkür edin.Patatesi biliyorsunuzdur.Kabuklarını toprağın altına koyun,yeter.Filizleniyor bir süre sonra.Altta yumrular oluşuyor.Sevgiyle eşeleyin toprağı.

Yapabildiğiniz her şey için kendinize,yüreğinizde taşıdığınız tanrınıza teşekkür edin.Çevrenize,bunları yapamayanlara bakın.Çok aşağılarda bir tavır gibi geliyor değil mi?Züğürt tesellisi bir bakıma ,ben de öyle düşünürdüm.Fide alın,domates,biber ne bulursanız.Bulduğunuz toprağa ekin,nasıl direndiğine ,inlediğine bakın,tutunmak için nasıl inatlaştığına.Sonra şimdi yaz zaman çok,kendinizle konuşmaya başlayın.Yaralarınızın kabuklarını kaldırın.O kabukla kaldıkça,dipte irine dönüşebilirler.Ne kadar enayilik yaptığınıza,kendinizi nasıl yok saydığınıza,zayıflığınıza yanın yine.Ama sonra,başınızı okşayın.Kendini yok sayan o günkü sizdiniz.En yakınındakileri de o günkü siz üzdü.Onarılmayı bekleme hatası da yaptınız,oysa,kimse kimseyi onarmak için zaman kaybetmez,hazıra konmak,karşısındakini kendi kuklasına çevirmek ister.Elbette kendi için.Yani herkes,kendi yoluna gider.Çok idealleştirmiştin her şeyi.Evliliği de dostluğu da.Oysa bunlar birer deneymiş.Geçmişe hiç özlem duymam.bugün ulaştığım sonuçları da o gün bilemezdim.Canınıza yazık, yapmayın.

Ben denize başlayıncaya kadar hava yine bulutlandı.Artık yarının ne olacağı belirsiz.Ertelemenin de sonu bu.Havayı yakaladığın anda gitmek gerekiyor.Öyküyü de erteliyorum.Ceviz ağacı,arkadaşım olacak.O gidemiyor ama olduğu yerden memnun.Ben olduğum yerden memnun değilim ama gidemiyorum.Dertleşeceğiz bir süre.Ben ona içimi açacağım,o dinleyecek.Korkarım onu da kendime benzeteceğim.Yoksa ona da sebep olmasam mı?Dallarının kesilmesinden korkuyor en çok.Belki de onun olduğu yerde kalma mutluluğunu kıskanıp,dallarını kestireceğim öykünün sonunda.Gerçekte ise kıyamam ona.Gelip geçtikçe dokunurum,halini sorarım.Yalnızlıkta ağaçlarla dost olun,söyleşin onlarla.Dinlerler sessizce,kendilerine hoşnutluk payı çıkarmazlar insanlar gibi.Kedilerle de sohbet edin,aynı yakınmaları duyduklarında uzaklaşırlar.Bu ,oturup durma,bir şeyler yap demektir.Kediler gerçekçidir.

Anlamak
insan bir şeyleri ne kadar da geç anlıyor.Bir duruma,bir kişiye,yaptıklarına,kendi yapamadıklarına üzülmek bu kadar işlevsizse niye çabuk öğrenemiyoruz bunu.Üstelik gerçekçi geçinirken,sanırken kendimizi.Üzülmek,kendini kahretmekten başka hiç bir işe yaramazmış meğerse.Zaman geri gelemeyeceğine ,üzen kişinin umurunda olmayacağına göre kendimize kızıyoruz aslında.Neden buna izin verdim,neden göremedim,neden yapamadım?Bu sorularda debelenip duruyoruz.Ha,bir de yaptıklarımızı sınıflandırmak var.Değersiz işler,değerli ve büyük işler gibi.Yapabildiğimiz her şeyi değerli bulmaya başladığımızda sorun önemli ölçüde çözülüyor. O bıyık altından küçümsediğimiz,yürümek,yiyebilmek,görebilmek,içebilmek,uyuya-bilmek,gülebilmek,ağlayabilmek...Züğürt tesellisi gibi görünebilir ama yanımdan bir ambulans geçerken kendime geliyorum artık.Bir de komünist ölüm.Herkesi eşitleyen,belirsiz gidiş,sizi hiç yaşamamış gibi yapan...