Anlamak
insan bir şeyleri ne kadar da geç anlıyor.Bir duruma,bir kişiye,yaptıklarına,kendi yapamadıklarına üzülmek bu kadar işlevsizse niye çabuk öğrenemiyoruz bunu.Üstelik gerçekçi geçinirken,sanırken kendimizi.Üzülmek,kendini kahretmekten başka hiç bir işe yaramazmış meğerse.Zaman geri gelemeyeceğine ,üzen kişinin umurunda olmayacağına göre kendimize kızıyoruz aslında.Neden buna izin verdim,neden göremedim,neden yapamadım?Bu sorularda debelenip duruyoruz.Ha,bir de yaptıklarımızı sınıflandırmak var.Değersiz işler,değerli ve büyük işler gibi.Yapabildiğimiz her şeyi değerli bulmaya başladığımızda sorun önemli ölçüde çözülüyor. O bıyık altından küçümsediğimiz,yürümek,yiyebilmek,görebilmek,içebilmek,uyuya-bilmek,gülebilmek,ağlayabilmek...Züğürt tesellisi gibi görünebilir ama yanımdan bir ambulans geçerken kendime geliyorum artık.Bir de komünist ölüm.Herkesi eşitleyen,belirsiz gidiş,sizi hiç yaşamamış gibi yapan...