Kendimizle 3-Çocukluğumda okulda bile anne babamın kavgalarının ,küslüklerinin ne zaman biteceğini düşünürdüm.Yıllar böyle geçti.Evliliğe ve insana inancım ailede ve 12 eylül günlerinde bitti.Toplumu tanıdım.Şimdi toplumun ilerisinde olmanın bedelini ödedim diyorum ama kendimle de gurur duyuyorum.Yaralarımın kanadığı zamanlar oluyor.Yapılması gereken  yaptıklarınızın,bu yaraların etkisine girdiğini farketmek.Yakalayın kendinizi.Amacınız yüzünüzü güldürmek olsun,kendi yüzünüzü.Her gün bugün kendim için ne yaptım diye sorun.Büyük işler beklemeyin.Yemek yapmak bile buna dahil.Denizle dalgalarla,dağlarla,ağaçlarla,kedilerle konuşurum ben.İnsanlarla da.Ama en güvendiğim kişiye %5 oranında güvenirim.Bu oran değişir yalnızca.Hele bugünlerde güvensizliğin yarar getirdiğini ve insanı koruduğunu görmek trajikomik..Anne babamı onların yaşamını inceleyince affettim.Bir çocuğun ailede mutluluğu anne babası mutluysa gerçekleşir.Bir de ekonomik koşulları yeterliyse.Çocuğunu seven eşini sevmeyi başaracak.Kendi yaralarınızı kendinize ititraf ettikten sonra,bugününüz için yapmamanız gereken davranışları saptayın.Uyumaya geçmeden önce onları tekrar edin,defalarca.Beş olur on olur.Bıkmayın,yılmayın.Siz önemlisiniz.Yaptığınız hataları ya da yaşadıklarınızı o günkü siz yaptınız.Bugünkü gibi yaşamı ve insanı tanıdıysanız yapmazdınız.Affedin kendinizi.

 Kendimizle biz 2-Evlilik kararı alırken,ertık evlensem iyi olur diyordum.O kadar gösterişten uzaktım ki ve de isyankar.Onun için en elverişli kadın olduğumu anlayamadım.Bir de vatanı kurtaracaktık ya..O yaşlarda insan kötülük yapmaz diyecek kadar da saftım.Yaşamamışlık diyelim bir de ailede çok dürüst bir babamın olması.İnsan niye bu kadar dürüst yetiştirdin bizi diye kızar mı babasına.Kızdım bile.Öldükten sonra tabi.Yüzüğümü kendi maaşımla aldım.Gelinlik giymek istemiyordum.Evliliğe inanmıyordum.Çocukluğum öğretmişti bunu.Kot pantolonumla gittim nikah yaptırdık,çıktık.Oysa böyle olunca erkek için ucuz mal oluyormuşsun.Değerin de o kadar.İşe gidiyorum,ev ihtiyaçları,yemek,temizlik,her şey bana bakıyor.Gittikçe evi de ben geçindirmeye başladım.Çocuğuma bakacak kimse de yoktu,annem geldi,eşim olacak adamın umurunda değil.Bir de ideal adamı ya.Dört beş gecede bir eve geliyor.Amacı özgüvenimi yerle bir etmekmiş.Bu bir insanı mahvetmek,öldürmek için en etkili biçim.Gidecek yerim ve çözümüm olmadığını anladığında daha da pervasızlaştı.Şiddeti psikolojikti.Başkası da olamazdı zaten.Yıl 1980.Yurt dışına gitti.Son gece itiraf etti.O da artık gidiyor ya.Nasılsa sorumluluğu yok.Seni bilerek engelledim bile dedi.Anlamıştım.Ondan sonraki yılları psikoloğa bile anlatamadım.Ağlamaya başlıyordum.Anladım ki,kendi değerimizi bilmeden ben yerine biz diyerek büyüyünce böyle oluyormuş.Şimdi saçlarımı okşuyorum bazan.Seni seviyorum diyorum kendime Bunu her gün söylemeyi unutmayın.Devamı...

 Kendimizle ne yapacağız? 1-Mutsuzlukların ana nedeni ,kendini sevmemekle ilgili,kendini değerli bulmamakla.Bu durum genellikle geçmişimize baktığımızda yaptığımız hataların tekrar tekrar anılmasıyla bilincimize kazınıyor.Hele de bu hatalar yaşamımızı,istediğimiz yaşamın çok uzağına düşürdüyse.Kendimize,hak ettin sen deyip duruyoruz.Bir de bugün olsa yapmazdım.Çok kullanırız bunu da.Kendimi nasıl bu hale düşürdüm diye kızdığımı fark ediyorum en çok.Oysa,gidecek,dayanacak bir yerim olsaydı,keserdim o anda.Üzülürken bir de çok zayıf hissederim kendimi.Kendi kendine terapi tanımını tanıyınca farklı bakmaya başladım bu duruma.Önce yaşamımda bir çok sıkıntıya rağmen başardıklarıma bakmaya başladım.Ayaklarımın üzerinde durmak için inatla okumuştum.Mesleğimi elime almıştım.Emekli olunca da her ay geleceğini bildiğim bu miktarın ne kadar önemli olduğunu hatta en yakın dostum olduğunu anladım.Üzülmek,hiçbir şeyi değiştirmiyor.Yaptığımız en büyük saçmalık.Devamı gelecek.....