Kendimizle 3-Çocukluğumda okulda bile anne babamın kavgalarının ,küslüklerinin ne zaman biteceğini düşünürdüm.Yıllar böyle geçti.Evliliğe ve insana inancım ailede ve 12 eylül günlerinde bitti.Toplumu tanıdım.Şimdi toplumun ilerisinde olmanın bedelini ödedim diyorum ama kendimle de gurur duyuyorum.Yaralarımın kanadığı zamanlar oluyor.Yapılması gereken  yaptıklarınızın,bu yaraların etkisine girdiğini farketmek.Yakalayın kendinizi.Amacınız yüzünüzü güldürmek olsun,kendi yüzünüzü.Her gün bugün kendim için ne yaptım diye sorun.Büyük işler beklemeyin.Yemek yapmak bile buna dahil.Denizle dalgalarla,dağlarla,ağaçlarla,kedilerle konuşurum ben.İnsanlarla da.Ama en güvendiğim kişiye %5 oranında güvenirim.Bu oran değişir yalnızca.Hele bugünlerde güvensizliğin yarar getirdiğini ve insanı koruduğunu görmek trajikomik..Anne babamı onların yaşamını inceleyince affettim.Bir çocuğun ailede mutluluğu anne babası mutluysa gerçekleşir.Bir de ekonomik koşulları yeterliyse.Çocuğunu seven eşini sevmeyi başaracak.Kendi yaralarınızı kendinize ititraf ettikten sonra,bugününüz için yapmamanız gereken davranışları saptayın.Uyumaya geçmeden önce onları tekrar edin,defalarca.Beş olur on olur.Bıkmayın,yılmayın.Siz önemlisiniz.Yaptığınız hataları ya da yaşadıklarınızı o günkü siz yaptınız.Bugünkü gibi yaşamı ve insanı tanıdıysanız yapmazdınız.Affedin kendinizi.