İçimdekilerle sokaklarda 23-Sokak kısıtlamaları ,pandemi dönemi,aynı zamanda arkadaşlıkları sınama zamanı gibi.Sizi kendi için mi yoksa sizin için mi arıyorlardı anlıyorsunuz.Neyse ki bunu öğreneli yıllar olmuştu.Para için her şeyin parçalandığı bu günlerde aranmak için,dostunuzun olması için ki ben dostluğa inanmam,iki üç eviniz,bir o kadar yazlığınız,arabanız,bankada yüklü bir hesabınız olmalı.Kimsesizliğinizi muhtaç olduğunuzda anlarsınız.Çok sevildiğini zannedenlere acıyarak bakarım.Akrabalık ilişkilerini övenlere de.Henüz öğrenmemiş derim içimden.Sorularına da pek yanıt vermem.Sokaklarda gezerken  yıkılan evler gördüm.Yenisini inşa etmek için.Biraz izledim.Betonlar parça parça dökülürken,anılar ağlıyor gibi geldi bana.Duvarlar roman yazabilseydi..Bu evin giriş katının balkonunda tekerlekli sandalyede bir adam vardı.Selamlaşır,her geçtiğimde konuşurduk.Deniz kenarından atlamış ve kayalıklara çarpmış,belinde olan hasarla,yürüyemez hale gelmiş.Bir gün evin önünde ayakkabılar gördüm,bir kaç kişi girip çıkıyordu,içeri girdim,adam ölmüş.Cenazesine katıldım,kalabalık olsun diye.Kız kardeşi bana sarıldı,sizi çok seviyordu,konuşuyordunuz onunla dedi.Bu gün kar başladı.İnsan atmosferi sorguluyor ona teşekkür ediyor.