İçimdekilerle sokaklarda 19-Bugün dut ağacıma uğruyorum.Kesildi.Ben gelip geçerken uğrar,dertleşirdim.O da dutlarını ikram ederdi.Kocamandı,yerine ne olduğu belirsiz bir bina dikildi.Kolay kolay kesilecek bir canlı değildi.Dal budak salmıştı,dostu çoktu.Gitmeyecek sanmıştım.İnsanlar giderdi ama onlar..Gidiyorum demişti,ne zaman görüşürüz belli değil.Bana da gel demişti ama oğlumuzu nereye bırakacaktık.Onun için kolaydı.Annesi bakardı.Keyif için bırakılan bir çocuk vardı yakınlarda.Kocaman çocuğun altına bez bağlarlardı herkesin içinde altını açıp.O debelenip durur kimse aldırmazdı.Sonra bir gün bu çocuğun annesi Almanya'dan gelecekti.O da karşılamaya çıkmıştı.O kadar heyecanlıydı ki annenin geldiği taksi çarptı ve öldü.Almandı annesi.Bizimkilerin kazançlı görüp evlendikleri sonra da boşverdikleri çocuklardan biriydi.Son gün sarılamadan gitti eşim.Babası vardı yanımızda.Bir daha da görüşemedik.O yurt dışında gençlik heveslerini gerçekleştirdi durdu.Kendimi bu hale nasıl getirdim deyip en çok kendime kızmakla geçti yıllarım.Neyse artık değil dut ağacının, herkesin gideceğini iyi biliyorum.Güven duygum bitti.Ne acıdır ki kimseye güvenmemenin yarar getirdiği günlerdeyiz.Şimdi de yanlış ülkede doğduğumu düşünüyorum.