İçimdekilerle sokaklarda 28-Artık içimizdekilerle evde desek daha doğru galiba.Dün bir arkadaşımla terapi  yapar gibi sohbet ettik.Bunun için karşınızdakine çok güvenmeniz gerekiyor elbette.İnsana güvenini yitirmiş biri olarak paylaşımlarım hep denetimli olur.Konuşmalarımız genellikle aileyle ilgiliydi.Psikoloji,yaralarımızın doğduğumuz ev olduğunu söylese de onun da çaresiz ve sinsi kaldığı alan yaşadığımız koşullardır.Büyüdüğümüz ya da şu anda içinde olduğumuz ekonomik ve sosyal koşullar yaralarımızı çözer ya da kanatır.Herkes büyürken yaralanır ama sonraki koşullarınız onarıcı nitelikteyse iyileşebilirsiniz.Anne babamızı suçlar dururuz.Bunu ben de yaptım uzun dönem.Ama ne zaman onların yaşamlarını gözden geçirip yorumlayabildim,o zaman affettim ikisini de.Keşke bunu daha önce yapabilseydim.Ama yeterince yaşamadan olamıyormuş.Yıllar sonra anne babamın mezarlarına gittik kardeşimle.o babamın mezarının başında,ben,annemim mezarının başında ağladım.İlginç geldi bana ,demek ki dertlerimiz farklıymış.Anne babalarımız yaşayamadığı duyguları bize veremezlerdi.Onlar da kendi anne babalarıyla didişiyorlardı mutlaka.Bu ilk çağa kadar uzanır üstelik.Önce onları sonra kendimizi affedelim en iyisi.Başka çözümü de yok zaten.