İçimdekilerle sokaklarda 33-Havalar soğudu.Elektrik ve doğal gazı düşünerek açıyoruz artık.Sokağa çıkıyorum,ilk rastladığım ayağında terlik,çorapsız ,çöp arabasını sırtlamış bir genç.Ayaklarım buz kesiyor birden.Bu insanlar aldırmayanlar yüzünden bu durumda biliyorum.Sen elinden geleni yaptın,gençliğini,çocuğunun çocukluğunu yaşamının bir bölümünü bıraktın bu eşitsizlikler olmasın diye diyor içim ama hala değişemedim işte.Kendime, bu ülkeye borcun yok ama bu ülkeden alacaklısın desem de haklılığımı kabul ettiremedim hala. 1980 deki kimsesizliğimizi unutamıyorum bir türlü.Beton bir duvarda inatla çıkan otun fotoğrafını çekiyorum,çok seviyorum onları.Bahçemdeki ayrık otlarını seviyorum ve hiç koparmıyorum.Gülleri sevemiyorum bir türlü.Bulutlara bakıyorum hemen.Beni kendi için arayan bir arkadaşım telefonda.Çok acil bir yere yetişmek zorundayım diyorum.Beni kendi için değil,beni benim için arayan kişi arkadaşım .Böyle olunca dostunuzun olması çok zor.En güvendiğim kişiye %5  oranında güveniyorum.Bu orana ulaşan sayısı da çok az.Yolda bir sarman yere uzanıp karnını açıyor.Bu sana çok güveniyorum demek.Karnını okşamadan geçmiyorum elbette.Oğuz Atay'ın Korkuyu Beklerken kitabını hala okumamıştım hemen alıyorum.O bu ülkenin Kafka'sı.