İçimizdekilerle sokaklarda 31-Bugün kapıyı açar açmaz limon ağacının dibinde tek bacağı kopmuş ölü kedi yavrusuyla karşılaştım.Fotoğrafını çektim üzülürken.Küçük bir çukur kazıp içine koydum,başına da küçücük bir taş.Kedi mezarlığı oldu burası.Çıkıyorum dışarı.Başıma bir ceviz düşüveriyor,bana hediye dedim içimden,üzüntümü anladı ceviz ağacı.Dönüşte gövdesine dokunup teşekkür ederim.Bulutları rahatça görebileceğim sahile yöneliyorum.Bulutlar sırdaşım,her dakika şekil değiştiren nem topakları farklı şekillerde yüzümüze bakar,bizi dinlemek için.Bir aralık buluyorum yoğunluklarında,benim zaman zaman yalvardığım,  dünyayı şikayet ettiğim, adını yalnız benim verdiğim güç orada ..Bugün beni duyarsız yap ne olur diye yalvarıyorum,yalvardığım kendim olmalıyım.Ne olur ayakta kal derim en çok.Sokak köpeğimin sokağına düşürüyorum yolumu.Pati ver der demez uzatıyor patisini.Sıkıyor elimi.Başını okşadıkça içindeki bütün hüzünlerini yüklediği gözlerini bana dikiyor.Köpeklerin gözlerine dayanamıyorum.Kul olmannı bütün ağırlığını taşıyan gözlerine.Kedilere laf ata ata dolaşıyorum.Hepsinden de yanıt alıyorum hemen......