Bir ölüm

           M.Ali Birand'ın ölümünden etkileneceğimi düşünmemiştim.Yaşama,yaşam ölüm ilişkisine dair bir çok konuda sorgulamaya itti beni.
            Güzel yaşadım,diyor.Yaşamdan öcünü almış yani.Verdiği acıların karşılığını yaşamdan alamayan insanlara çok yanarım.Böyle insan sayısı ne çok.ne mutlu Birand'a. Hele ülkemiz,yaşamadan ölen insanlar çöplüğü gibi. Küreselleşmenin geldiği  noktada,yoksulluğun artması,bugünün antitezi.İnsanlar,yaşayamadan ölmesinler çığlığı,protestolar.O, aşağıdakilerin yanında yer almamış hiç.
             Birand'ın ana derdinin,kendini kanıtlamak olduğunu düşündüm.Bu yargılama değil,saptama.Bütün o enerjinin ana merkezi bu.Gücün yanında kendine yer açma kavgası .Yakınındaki kişileri çok zorlamış olmalı,ama bu halinin getirisi de fazla olduğundan,yakınları harcanmamış.Çünkü,bu insan yapısı,önüne çıkan herkesi ezip,geçer.Akıntıya ters kürek çektiği zaman yok gibi.Akış doğrultusunda,var gücüyle,seçimini yapmış.Bu konuda çok net.Yaşamında,kayığının alabora olduğu zamanlardan,çok iyi dersler çıkardı sanırım.Ama,yardımcı etkenler yoksa,bu dersler,topluma düşmanlığa da dönüşebiliyor.
            Eğer,diğergam bir insansanız,ülkemiz gündeminde pek gülemezsiniz.Gülen bir yüz görmek,kızsak da hoşumuza gidiyormuş meğer.Bir de doğallık.Çocuksu bir doğallık.